پروویرون بایر

پروویرون (مسترولون) شرکت بایر المان

Proviron 25 mg – BAYER مسترولون پروویرون می‌باشد. پروویرون یک داروی خوراکی می‌باشد و به عنوان یک استروید آنابولیک در نظر گرفته نمی‌شود. دلیل این امر این است که فعالیت آنابولیکی آن به شدت ضعیف می‌باشد، در واقع آنقدر ضعیف می‌باشد که می‌توان حتی قدرت آنابولیک آن را به طور کل نادیده گرفت. پروویرون در ابتدا در سال 1934 توسط کمپانی شرینگ تولید شد و همین امر باعث شده تا پروویرون یکی‌ از قدیمی‌‌ ترین دارو‌های تولید شده در مصارف پزشکی‌ باشد. در واقع می‌توان از لحاظ زمانی‌ آن را در کنار متیل تستوسترون تولید شده در سال 1935 و تستوسترون پروپیونات تولید شده در سال 1937 قرار داد، که هر دو مورد جز اولین استروید‌های آنابولیکی بودند که در زمینه پزشکی‌ مورد استفاده قرار گرفتند. البته متیل تستوسترون و تستوسترون پروپیونات به دلیل دوران با شکوه خود در خاطر همه مانده اند اما پروویرون کمتر از جریان بهره‌ مند شده است. دلیل این امر این است که دو استروید اولی‌ نام برده شده از لحاظ آنابولیکی بسیار قوی هستند، در حالی‌ که پروویرون دارای چنین قابلیتی نیست.

اگرچه پروویرون یک داروی بسیار قدیمی‌ در نظر گرفته میشود، اما همچنان در گذر زمان نشان داده است که یک داروی بسیار کارامد و دارای سابقه بسیار مناسبی در زمینه ایمنی و تحمل مناسب توسط بدن انسان میباشد. در دنیای پزشکی‌، از پروویرون برای درمان کاهش کیفیت حالات خلقی‌ در مردان مسن تر به دلیل کاهش سطح آندروژن، کاهش میل جنسی‌ در مردان و درمان ناباروری استفاده میشود.

ویژگی کمک به باروری پروویرون چیزی است که دنیای پزشکی‌ تاکید قابل توجهی‌ را روی آن داشته است. دلیل این امر این است که اگرچه تقریبا تمام استروید‌های آندروژنیک آنابولیک به دلیل ایجاد ناباروری موقتی خود شناخته میشوند، اما پروویرون در دوز‌های نرمال درمانی در واقع به ندرت باعث سرکوب گونادوتروپین‌های داخلی‌ بدن (LH و FSH) میشود. اما به هر حال در مورد نحوه عملکرد پروویرون سوبرداشت هایی نیز وجود دارد و برخی‌‌ها گمان میکنند که مصرف آن باعث افزایش سطح (LH) در بدن میشود، در حالی‌ که اینطور نیست. در عوض تحقیقات نشان داده‌اند پروویرون میتواند با ایجاد اثرات آندروژنیک مورد نیاز باعث افزایش تولید اسپرم در برخی‌ مناطق خاص بیضه‌ها شود.

کمپانی شرینگ همچنان مسترولون را تحت نام تجاری پروویرون در سراسر دنیا تولید می‌کند. همچنین این محصول با نام‌های دیگری نظیر پلوریویرون (در آلمان توسط کمپانی آشه)، ویستیمون (در آلمان توسط جنافارم) و رستور (در هند توسط کمپانی براون ا‌ند بورک) نیز فروخته میشود. اما چیزی که جالب است این است که پروویرون هیچگاه اجازه لازم برای فروش در ایالات متحده آمریکا را پیدا نکرده است.

ویژگی‌های شیمیایی پروویرون

پروویرون یک مشتق اصلاح شده دی هیدروتستوسترون می‌باشد که این تغییر با افزودن یک گروه متیل به اتم کربن اول ایجاد شده است. همانطور که قبلا هم ذکر شد، پروویرون از لحاظ آنابولیک به شدت ضعیف می‌باشد و به همین دلیل است که تقریبا همیشه آن را یک استروید آندروژنیک یا آندروژن در نظر میگیرند. تحقیقات علت ضعیف بودن اثر آنابولیک آن را نشان داده‌اند. پروویرون با ترکیب والد خود (دی هیدروتستوسترون) دارای خواص مشابهی می‌باشد، سریع متابولیزه میشود و به محض ورود به بافت ماهیچه ای تجزیه شده و به متابولیت‌های غیر فعال تبدیل میشود.

این مورد همیشه برای خود دی هیدروتستوسترون هم یک مشکل قلمداد شده است، زیرا به محض ورود به بافت ماهیچه ای، آنزیم 3-هیدروکسی استروید دهیدروژناز (که غلظت آن در عضلات بسیار بالا می‌باشد) به آن متصل شده و با تبدیل آن به ترکیبی‌ که خاصیت آنابولیک ندارد اثر آن را خنثی می‌کند. این دلیل واقعی‌ ضعیف بودن پروویرون از لحاظ آنابولیک می‌باشد. البته شایعه‌های دروغی نیز مبنی بر ضعیف بودن ماهیت آنابولیکی پروویرون در جوامع بدنسازی وجود دارد و اینگونه بیان میشود که پروویرون گیرنده‌های آندروژن در بافت‌های ماهیچه ای را بلاک می‌کند، که این مورد اشتباه است و بنابراین این شایعه را باید نادیده گرفت.

یک مزیت مناسب پروویرون قابلیت بالای آن در اتصال به (SHBG) می‌باشد، که پروتیینی است که به استروید‌های آنابولیک در جریان خون متصل شده (از جمله تستوسترون) و باعث میشود تا آن ترکیب کاملا غیر فعال و بی‌ اثر شود. به همین دلیل مصرف پروویرون در کنار دیگر استروید‌های آنابولیک میتواند اثرات دیگر استروید‌های آنابولیک را از این طریق تقویت کرده و تستوسترون آزاد بیشتری را در اختیار بدن قرار دهد.